Wie van mijn lezers kent Arnout Hauben? De Vlaamse televisiepresentator die zulke prachtige reisprogramma’s gemaakt heeft, met ontroerende interviews onderweg.
Ik zag hem een groepje kinderen interviewen. De ‘Grundschule Albert Einstein’ in Caputh. Een dorp waar Einstein voor zijn vlucht naar de VS graag vakantie vierde. Arnout vroeg hen wat ze van hem wisten. Ze waren goed op de hoogte.
Als ze één vraag aan hem mochten stellen?
Hoe hij zo slim geworden is. Of hij het leuk vond in Caputh.
Dan komt er een tamelijk klein joch voor de camera, hooguit elf jaar. Zijn antwoord: Hoe hij de relativiteitstheorie bedacht heeft.
Arnout lacht het kind toe en zegt: “Ah ja, E = MC2, toch?” Het kind glunderde! Wat een feest, zó serieus genomen worden.
Waarom vertel ik dit?
Vanwege de buitenste ring van de HB-cirkel van ontwikkeling. Snelle intuïtieve denkers zijn vaak erg gesteld op hun autonomie en streven daar ook naar. Waarom dan toch van die buitenste ring zo’n belangrijk element gemaakt? Als ik autonoom genoeg ben, verdient de omgeving dan zo’n prominente plek?
Ja.
Omdat wij van HB-trainingen er expliciet aandacht aan willen geven dat alles wat we doen, altijd gebeurt in de context van alle andere levens om ons heen.
De inherente onderlinge verbinding en afhankelijkheid beweegt twee kanten op. We worden allemaal voortdurend beïnvloed door de omgeving én hebben zelf ook voortdurend invloed.
In bovenstaand tv-fragment zag ik dat helemaal terug.
Arnout werd blij van het slimme jochie, reageerde precies op maat en het kind was daar heel gelukkig mee. En ik als kijker zat breed te grijnzen.
Nu vermoed ik dat niet iedereen die dit leest dezelfde mooie ervaringen heeft. Stel dat Arnout na die opmerking over de relativiteitstheorie even vreemd had gekeken en het verder genegeerd had?
Misschien zijn er lezers die hierbij meteen kunnen voelen hoe pijnlijk dat is?
Kunnen we dus een bemoedigende conclusie trekken of is het gewoon maar een leuke anekdote?
Ik denk het eerste en doe hierbij een poging.
Alle communicatie heeft een zender en een ontvanger.
Ben je de ontvanger van een niet passende reactie? Doe eens even niets en sta jezelf toe om geraakt te zijn. Wees aardig voor jezelf, dit is niet leuk en misschien ook niet de eerste keer. Dat mag pijnlijk zijn en vraagt om erkenning zonder jezelf of de ander erom te veroordelen.
Wellicht kun je daarna bedenken wat nu het beste is. Bijvoorbeeld je opmerking verduidelijken of een vraag stellen zodat het gesprek weer verder kan?
Ben je de zender? Stem zo goed mogelijk af op de ander. Het belangrijkste is dat jij vanuit je beste intentie in contact wilt zijn. Maar het is niet jouw verantwoordelijkheid hoe de boodschap ontvangen wordt. Laat dat los. En sta intussen open voor welke reactie dan ook. Dat ís al een belangrijke verbinding met je omgeving.
Tenslotte
Deze tekst verscheen eerder in een iets andere vorm als post op LinkedIn. Als reactie daarop kwamen er wat kritische noten binnen. De strekking daarvan in mijn woorden: “door de verwijzing naar Einstein lijkt het cliché over hoogbegaafden als superintelligente wezens met uitzonderlijke prestaties weer helemaal te worden bevestigd.”
Hier wil ik graag benadrukken dat niet Einstein het punt was waar ik zo blij van werd, maar de mate waarin en de manier waarop Arnout wist af te stemmen op deze jongen.
Arja Roozemond
Januari 2026
